Zoals beloofd..

Zoals beloofd, de foto's van Chobe National Park:

http://picasaweb.google.nl/jesca.slooter/ChobeNationalPark?authkey=Gv1sRgCI3Yop3ZzoDqWQ#

Nu al weer een weekje veilig thuis en geniet van het terug zijn en mijn vrienden en familie weer te zien!

Ik ben een mooie en leerzame ervaring rijker, nu nog een goede scriptie schrijven!

Lieve trouwe lezers, dankjulliewel voor het volgen van mijn weblog en al jullie leuke en lieve reacties!!!

Tot snel!!

Veel liefs Jesca

5 reacties | reageer

We hebben een woonboot, hij ligt in Zambia!

6 reacties | reageer

In een stroomversnelling

Over een paar dagen sta ik alweer op Nederlandse bodem, waar de lente in aantocht is, heerlijk jongens! Wat is die laatste maand dan snel gegaan! Er zijn voor mij aardig wat dingen gebeurd in de afgelopen paar weken, vandaar de radio-stilte. Laat ik maar beginnen bij het begin:

Ik heb in totaal maar een weekje bij Thera gewoond. Het werkte gewoon niet. Een moeilijke beslissing voor iemand die het altijd eerst wil proberen en daarom ook weer een leerschool. Maar ik ben blij dat ik de knoop doorgehakt heb. Gelukkig kon ik bij Rosalie gaan wonen, zij heeft een eigen huisje achter het weeshuis waar ze haar onderzoek doet. Het is gezellig met Rosalie en de sfeer op het weeshuis is goed, heb het hier dan ook prima naar mijn zin! Nu ligt het weeshuis wel iets buiten de stad en moet ik iedere dag een uur met de minibus reizen om op UNZA te komen.

En eigenlijk is het ritje met de minibus mijn favoriete deel van de dag geworden, er gebeurd altijd wel wat! Daarnaast geeft het me de mogelijkheid om UNZA weer vanuit een heel ander perspectief te zien. In de minibus is het altijd gezellig proppen, ik sta er steeds weer versteld van hoe die krakkermikkerige busjes het de rit lang volhouden! En ieder dag weer hetzelfde ritueel van geld doorgeven en bij iedere bushalte eerst de halve bus uit laten stappen voordat degene die achterin zit eruit kan gaan. Tja, tijdplanning doen ze hier niet aan, het motto is: hoe houd ik mn busje vol! Eerst kom je door het drukke centrum van Lusaka en hier moet ik op het busstation overstappen. Ik ben al gewend aan het vervuilde busstation en de schreeuwende buschauffeurs en kooplui die altijd om aandacht vragen. Van het drukke centrum waar mensen iedere dag weer bezig zijn met overleven kom je in steeds rustigere straten waar je aan de auto’s en gebouwen kunt zien dat mensen meer geld te besteden hebben. Maar het lijkt wel alsof de rijkere mensen met hun status niks anders hoeven te doen dan de hele dag een beetje uit hun neus te eten. Ja, want zo wordt hier in Zambia gedacht: hoe hoger je status, hoe minder je hoeft te doen. Toch vraag ik het me af: is dat nu echt zo of is het alleen maar het beeld dat door de samenleving gevormd wordt?

Na mijn vertrek bij Thera op zondag, kreeg ik de maandag erop een telefoontje van het secretariaat van de Vice-chancellor. Ze hadden een lijst voor me klaarliggen waarop ingeplande interviews met topmanagers staan. Wow, eindelijk toegang tot de organisatie! Die twee weken heb ik lange dagen op UNZA gemaakt en in totaal 17 interviews afgenomen.Deze lijst met de geplande interviews opende letterlijk deuren! Ik zag nu veel meer van de kantoren zelf, moest naar verschillende gebouwen lopen en sprak met mensen van verschillende afdelingen. Dit maakt dat ik veel meer inzicht gekregen heb in wat er allemaal bij een organisatie als UNZA komt kijken. Ook zag ik dat mensen met een hoge functie wel degelijk druk aan het werk zijn, juist omdat ze zo’n grote verantwoordelijkheid hebben. Dit sluit trouwens niet uit dat ze dan nog steeds gebruik maken van hun status.. Naar mijn idee is “meer vertrouwen in elkaar krijgen” iets dat kan helpen om de kloof tussen verschillende groepen mensen binnen UNZA te overbruggen.

 UNZA kun je niet los zien van de Zambiaanse samenleving. In de Zambiaanse samenleving is familie nog steeds een hele belangrijk terugvalbasis. Vooral omdat de overheid niet de zekerheid kan bieden en onvoldoende faciliteiten heeft om alle inwoners van Zambia te kunnen onderhouden. Als ik op UNZA loop valt het me op hoe vaak familieleden elkaar opzoeken. Vaak komt een familielid aan een werknemer van UNZA om hulp of advies vragen voor het regelen van zaken op UNZA. En ook van je vrienden moet je het hebben. Daarom is er bij het overlijden van één van de collega’s gelijk een hele afdeling van UNZA gesloten. Iedereen is dan naar de begrafenis, want als je niet naar de begrafenis gaat dan kun je er ook niet van uitgaan dat anderen voor jou klaarstaan als jij door moeilijke tijden gaat. En jammer genoeg komen begrafenissen veel te vaak voor in Zambia, Rosalie kan er zo al 10 opnoemen van de 2 1/2 maand dat ze hier nu is. Dus het is belangrijk om in je familie en vrienden te investeren zodat ze jou ook weer kunnen helpen. Reprociteit, zoals ze dat in de anthropologie zo mooi noemen. Je kunt je waarschijnlijk wel voorstellen dat dit het werk op UNZA of het gemeenschappelijke doel van UNZA niet altijd ten goede komt..

Goed na die twee drukke weken op UNZA, vond ik dat ik mn vakantie wel verdient had. Want Vincent, mijn vriend kwam me daarna voor een weekje opzoeken! Iets waar ik al lang naar uitgeken had! Het was heerlijk om hem weer te zien en leuk om hem mijn leventje hier in Zambia te laten zien. De eerste twee dagen hebben met de minibus Lusaka verkent. Nou dat is snel gebeurd, zo’n bijzondere stad is het niet! Op naar het zuidelijke en meer toeristische deel van Zambia: Livingstone, bij de Victoria watervallen. De watervallen zijn nu op zn volst, met als gevolg dat we ze amper konen zien. Ook moest je uitkijken voor plaatselijke regenbuien die van onderaf kwamen. Maar dan nog zijn ze machtig mooi en is het best lachen om over de brug te rennen terwijl je kletsnat wordt! De dag daarna zijn we naar Botswana overgestoken met de pond en daar naar Chobe National park gegaan. In Chobe is een er overpopulatie aan olifanten, er zijn er zelfs zoveel dat je moet uitkijken dat er geen olifant voor je camera komt staan als je een ander beest op de foto wil nemen.. En  ’s nachts hebben we in een tentje in het national park geslapen en konden we alle dierengeluiden horen zoals nijlpaarden, hyena’s en natuurlijk weer olifanten. Daarna weer terug naar Livingstone en daar hadden we toch wel de meest gave ervaring van deze vakantie: raften op de Zambezi! Het geeft zo’n kick om op die woeste rivier je weg proberen te vinden. We zijn één keer omgeslagen en dat was best spannend, vooral toen we een paar meter verder een krokodil aan de kant van de rivier zagen liggen.. tomtidom. Maar we hebben het overleefd en ik zou het zo weer over willen doen! Deze topweek vloog voorbij, Vincent is nu alweer een week terug in Nederland.

En ik ben nu bezig met de laatste loodjes voor het afronden van mijn onderzoek. Het regenseizoen is dit jaar zo heftig dat het huisje van Rosallie en mij nu meer wegheeft van een woonboot. Waarschijnlijk om ons alvast weer te laten wennen aan ons waterlandje! Tot zaterdag!

Veel liefs Jesca

 Fotos:

http://picasaweb.google.com/jesca.slooter/HuisjeVanRosalie?authkey=Gv1sRgCNfy8Zql8KPfHQ#

http://picasaweb.google.com/jesca.slooter/WeekjeVakantieMetVincent?authkey=Gv1sRgCIariPLn4YXvwQE# 

P.S.: Zaterdag 27 maart kom ik om 15.20 uur aan op Schiphol.

P.S. 2: Fotos van Chobe National Park staan op Vincent z’n camera, dus die houden jullie nog van me tegoed.

17 reacties | reageer

Foto's South Luangwa National Park

http://picasaweb.google.nl/jesca.slooter/SouthLuangwaNationalPark02?authkey=Gv1sRgCN3Al-vvksbTTQ#

10 reacties | reageer

"Yes, Boss."

Als reactie op het berichtje van oom Piet dat onder een van de foto's stond:

Lieve nicht,
Het spijt mij als ik je deze keer teleur stel, maar ik vind de foto's niet mooi. De foto's zijn mogelijk technisch goed, echter de beelden roepen iets triest op. De gebouwen zijn zo grijs en de mensen komen mismoedig over. Ik denk trouwens niet dat jouw vrolijke karakter er onder zal lijden.
Piet

Dankjewel oom Piet voor je reactie, want het geeft mij weer stof om over te schrijven . De gebouwen zijn inderdaad bouwvallen, mooier dan dit kan ik het niet maken. De UNZA in Lusaka is de oudste, door de overheid gesubsidieerde, Universiteit in Zambia. Daarnaast is er nog een Universiteit in Kitwe en nog eentje in Kabwe (zegt jullie waarschijnlijk niks, kijk zelf maar op het kaartje als je geintresseerd bent). In 1966 is UNZA opgericht en het lijkt alsof er destijds niets meer aan het onderhoud is gedaan. Er zijn lekkages, de stenen brokkelen af, er groeien planten op de gebouwen, de gordijnen zijn groezelig en als het regent staat het hele onderste gedeelte van het trappenhuis blank. 

De vraag is: komt dit door te weinig subsidie van de overheid of komt dit doordat het bestuur van de Universiteit andere prioriteiten stelt? Ik heb beide opties gehoord en volgensmij is het een beetje van allebei. Zo zijn er ook nauwelijks boeken in de bibliotheek te vinden. En kan er dit jaar waarschijnlijk geen onderzoek door masterstudenten gedaan worden, omdat de academische artikelen verstrekker niet betaald is dit jaar. Erg schrijnend dus!

En wat betreft de ‘mismoedige mensen', dat valt volgensmij wel mee. De mensen op de foto's zijn ook te klein afgebeeld om dat echt goed te kunnen zien. Ik zal wat meer mensen van dichtbij voor jullie op mn weblog zetten. Maar over het algemeen heb ik nog maar weinig mismoedige Zambianen gezien. De mensen hebben hier over het algemeen een instelling van "doen met middelen die je hebt" en "niet te lang bij vervelende gebeurtenissen stilstaan". Oja, en Zambianen zijn alles behalve zielig, laten we die post-koloniale gedachte nog maar eens de wereld uithelpen. Dat het leven hier zwaar en niet makkelijk is, dat is zeker waar, maar dat maakt de mensen hier niet zielig. En het is al helemaal erg dat er vanuit gegaan wordt dat blanke mensen ervoor zijn om dit op te lossen door geld te geven en dat er blanke mensen zijn die dit in stand blijven houden. Ik word er moe van om als een soort Sinterklaas gezien te worden en ga er bijna zelf in geloven, terwijl mijn bankrekening toch echt hele andere getallen laat zien..

Natuurlijk is het wel zo dat de meeste blanken hier tot het topje van de samenleving behoren. En jammergenoeg houden sommige deze naam hoog door veel met geld te strooien. Oke, ook ik heb in het eerste weekend van februari de typische blanke uitgehangen. In dat weekend ben ik samen met Malin, Rosalie en Ricarda naar South Luangwa National park afgereisd. Alleen de weg ernaar toe was al een hele belevenis, we zijn low-budget met een lokale bus er naartoe gegaan. Dan zie je pas echt dat Lusaka eigenlijk een uitzondering op de regel is vergeleken met de rest van het land. We kwamen alleen maar langs groen begroeide gebieden met tussen de bomen een handjevol typisch Afrikaanse hutjes. De mensen op het platteland leven meer één met de natuur, ze hebben geen andere keus. En ze hebben elkaar nodig en zijn daarom meer uitnodigend vergeleken met de mensen in de stad. De manier waarop de natuur dingen oplost is zo slim en vindingrijk. Ik zat dan ook telkens geboeid te luisteren naar onze gids Andrew die ons uitlegde hoe er in de natuur met dingen omgegaan wordt en hoe dieren dit samen oplossen.

De wereld van UNZA is echt het topje van de Zambiaanse samenleving. Door deze reis besefte ik dat ineens. Als je op UNZA zit, dan heb je echt wat bereikt in Zambia en ben je elite, want je kunt het schoolgeld betalen. Er is hier ook een enorme kloof tussen rijk en arm. En het is één van de weinige maieren om hogerop te komen. Als je op UNZA werkt, ben je in ieder geval zeker van een vast inkomen en van je positie. Het lijkt dan ook alsof de medewerkers van UNZA hier krampachtig hun territorium verdedigen doormiddel van machtsspelletjes (anderen afhankelijk van hen maken) en vriendjespolitiek. Maar geef ze eens ongelijk, je weet niet wat jij zou doen als je je in dezelfde situatie zou bevinden?

En daarom denk ik dat alleen de Zambianen zelf verandering in hun situatie kunnen brengen, op het moment dat ze dat zelf nodig vinden. En ja, het koloniale tijdperk heeft zn sporen achtergelaten in de samenleving , wat is nou 46 jaar? Als mannen hier elkaar op een respectvolle manier begroeten zeggen ze: "Yes, Boss". En tijdens de koloniale tijd werd een blanke man "Boss" of "Bwana" genoemd. Daarvoor waren het de chiefs in de dorpen die bijna alle zeggeschap hadden. En wat dacht je van Kaunda die 27 jaar lang een één- partij regering in Zambia heeft gehad en dat er in 1991 pas een meerdere partijen systeem in Zambia kwam. Verandering vindt nu eenmaal niet plaats van de ene op de andere dag. Maar volgensmij helpt het wel als de Zambiaanse burgers zichzelf meer serieus gaan nemen, inplaats er van uit te gaan dat een NGO of de baas het altijd beter zal moeten weten! (En op kleine schaal ben ik natuurlijk aan het kijken naar de rol van de principal officers, het bestuur, in de organsiatie van UNZA. Hoe er binnen de organsiatie van UNZA aangekeken wordt tegen decentralisatie van hun taken en verantwoordelijkheden).

Over NGO's gesproken, Malin heeft een intership van een half jaar bij de United Nations aangeboden gekregen. Met haar achtergrond en enthousiasme is het gelukt om door de sollicitatieprocedure te komen. Dus nu doet zij dit naast de vakken die ze op UNZA volgt en is ze verhuisd naar een wijk die dichterbij het office van de UN ligt. En ik ben ook verhuisd, naar het huis van Thera Rasing. Haar huis ligt in de wijk Chudleigh vlakbij UNZA, dus ik kan nogsteeds naar UNZA lopen. Thera is is een Nederlandse anthropologe doet hier nu al zo'n 18 jaar onderzoek in Zambia. Ze heeft haar PHD over initiatierituelen van meisjes in het Bemba gebied geschreven en ze geeft les op UNZA op de afdeling Gender Studies. Vanaf 13 februari woon ik hier nu voor het tweede en laatste deel van mn onderzoek.

Dus oom Piet, volgensmij heb je een goede observatie gedaan! Onderzoek doen is ook niet altijd even makkelijk en leuk om te doen. Waar je met reizen meestal naar de mooie dingen van het land kijkt, kijk je met onderzoek doen naar de wrijvingen en de knelpunten die zich in het land bevinden.  Maar zoals je al zegt, kan ik het aardig hendelen allemaal en probeer ik het positieve van de dingen in te zien.

Veel liefs Jesca

12 reacties | reageer

Na regen komt zonneschijn.

Het heeft tijd nodig, zoals alles eigenlijk.

En flexibiliteit, want ik kan wel weten wat ik wil, maar de mensen waarvan ik afhankelijk ben moeten het daar ook mee eens zijn. Daarnaast moet men gewend raken aan mij en aan mijn plan om hier onderzoek te doen.

Maar al met al ben ik aardig tevreden met waar ik nu sta.

Het research ethics committee heeft mijn onderzoek goedgekeurd, dus ik mag nu legaal op UNZA rondlopen. Uiteindelijk heb ik door  dit committee ook al een stukje van UNZA kunnen zien en is het fijn om te weten dat ik hen achter me heb staan.

De interviews met de principal officers (de hoge bazen) plant de contactpersoon die ik via de vice-chancellor heb gekregen voor mij in, dat kan ik niet in mn eentje doen. Ik blijf per slot van rekening een student en het feit dat ik een vrouw ben helpt ook niet altijd mee. Maar ik kan al wel zelf interviews gaan houden met de mensen die bijv. op de administratie werken. En eigenlijk ben ik ook meer benieuwd naar de meningen van de mensen op de werkvloer.

En ook ik heb de tijd nodig. De daagelijkse dingen kosten me nu veel minder energie, waardoor ik ook steeds meer zin heb om een praatje te maken en op de universiteit rond te lopen.

Wat eerst voor mij nog het meest weghad van de ruines van Indiana Jones, met de planten die op de vervallen gebouwen groeien en de grote vogels die er krijsend in cirkeltjes bovenvliegen, wordt nu een universiteit met een gezicht waar mensen een organisatie draaiende proberen te houden en waar de dingen met een bepaalde logica gebeuren. Waar studenten rondlopen met in de ene hand een collegeblok en in de ander hand hun mobiel. De vrouwen hebben echt gevoel voor wat mooi staat en lopen hier dan ook trots mee rond. Al zie ik ook studenten die steeds meer de Westerse stijl gaan overnemen (die van gympen en een spijkerbroek), maar vaak voel ik me toch under-dressed. En een universiteit waar proffesoren en docenten kennis over proberen te brengen met de weinig beschikbare middelen die er zijn.

Genoeg over mijn onderzoek voor nu, het is tijd voor info betreft nationaal niveau, want afgelopen maandag speelde Zambia tegen Nigeria in de kwartfinale van de Africa Cup! Al heb ik bar weinig verstand van voetbal, toch is het leuk om dit te volgen als de rest van Zambia ook aan de beeldbuis gekluisterd zit. Al de hele dag voelde je de spanning en het enthousiasme in de lucht hangen. Iedereen had het erover en voornamelijk minibus-bestuurders kunnen de hele dag lang tot in den treuren de voetbalwedstrijd analyseren en er met elkaar over discussieren. Alsof ze zelf in het veld gestaan hebben, zo gepassioneerd! Zambia heeft het goed gedaan, veel aangevallen tijdens de wedstrijd, maar heeft jammergenoeg verloren. De Zambiaanse keeper miste de eenerlaatste bal van de penalties en daardoor heeft Nigeria gewonnen, zo oneerlijk! Maar goed, de meerderheid van de Zambianen is trots op het feit dat Zambia zo ver gekomen is in de Africa Cup.

Omdat bijna iedereen tijdens deze voetbalwedstrijd naar de televisie keek, maakten lokale bedrijven greetig gebruik van het moment en duurde het reclameblok twee keer zo lang dan gewoonlijk. Met als gevolg dat Malin en ik helemaal dubbel lagen om de manier waarop er reclame gemaakt werd voor diverse Zambiaanse producten. Eigenlijk heel triest natuurlijk, je beseft dan heel goed hoe groot het verschil is met Europa.

Een reclame die zowel op de (meer ontwikkelde) Zuid-Afrikaanse zender als op de Zambiaanse zender te zien is, is: sms naar dit nummer en win een gratis georganiseerde begrafenis! Er verschijnt een glimlachende meneer in beeld die uitleg geeft over wat dit dan precies inhoud en op de achtergrond speelt een vrolijk muziekje. Dit is wel de meest bizarre en confronterende reclame die ik tot nu toe gezien heb. Weer eens wat anders dan: sms naar dit nummer en win gratis concertkaartjes..

In tegenstelling tot de televisie, ben ik erg fan van de Zambiaanse radio. De radiozenders hier besteden veel tijd aan discussies over bijv.  gebeurtenissen uit het nieuws, politiek en de rol van de vrouw. Vaak wordt er een stelling opgelezen en kunnen mensen bellen en hun mening hierover geven. De mensen die reageren zijn erg betrokken en hebben vaak goede argumenten, de discussies zijn interessant en leuk om te volgen. Hier kan Nederland nog wat van leren en op deze manier kom je veel te weten over wat er speelt in Zambia en over de normen en waarden van de Zambianen. 

Het regenseizoen is laat dit jaar en komt sinds de afgelopen twee weken langzaam op gang, een belangrijke periode want in Maart moet er geoogst worden.'S avonds begint het vaak te waaien en een beetje te rommelen, vogels worden onrustig, de lucht verandert in een grote grijze dreigende wolkenmassa met zo af een toe een felle bliksemflits en dan ineens barst de hoosbui los. En eigenlijk is dit wel heerlijk na een warme en benauwde dag. En sinds de afgelopen dagen komt het steeds vaker voor dat ook overdag de parasol van de mensen in een paraplu verandert en zit er niks anders op dan te wachten tot de hoosbui voorbij is en de zon weer doorbreekt. 

Het begin is gemaakt, na regen komt zonneschijn, ik  ga ervoor!

Veel liefs Jesca

Fotos: http://picasaweb.google.nl/jesca.slooter/UNZA?authkey=Gv1sRgCOnEnq7t06GosgE#

20 reacties | reageer

Fotos week 1

http://picasaweb.google.nl/jesca.slooter/Week1?authkey=Gv1sRgCJvNjf2fscLjCg&feat=email#

7 reacties | reageer

Cultuurshock

Ik ben nu een weekje in Zambia en volgensmij heb ik de afgelopen week de welbefaamde cultuurshock ervaren. Het verschil met het halve jaar Kenia en het jaar dat ik in Mexico was is dat ik nu echt met een (onderzoeks)plan naar Zambia gegaan ben. Hierdoor ben ik aardig tegen de cultuurverschillen aangelopen die je tegenkomt als je je plan wilt uitvoeren.

Situatie voordat ik wegging: de weken voor de kerstvakantie heb ik als een dolle gewerkt aan de vakken die ik af moest ronden voor mijn onderzoek en natuurlijk mijn onderzoeksplan schrijven met de bijbehorende voorbereiding en uitwerking van hoe ik mijn onderzoek in Zambia wil gaan doen. In de kerstvakantie eindelijk weer eens tijd voor sociale contacten en de dingen die waren blijven liggen op doordeweekse dagen. Daarna inpakken, kamer opruimen en afscheid nemen. Voor vele van jullie klinkt dit logisch, je werkt het rijtje af en je kunt een aardige inschatting maken van hoe een dag gaat verlopen. Er zit een herkenbare structuur in hoe de dingen geregeld zijn en veel kun je zelfstandig afhandelen.

Met deze Westerse insteek en mn onderzoeksplan onder mn arm ging ik naar UNZA, the University of Zambia. Mijn plan was overigens goedgekeurd door mijn supervisor van de VU en de vice-chancellor van UNZA had ook groen licht gegeven. Ik ging gewoon door met de manier waarop ik in Nederland bedacht had hoe ik dingen aan zou gaan pakken.

Situatie in Zambia: Ten eerste natuurlijk heel ander klimaat, de warmte en alle insecten die daar op afkomen. Weer even wennen aan een muskietennet  ophangen, insmeren met deet, opletten dat je niet verbrandt etc. Ten tweede wordt je weer op de feiten gedrukt dat Zambia een derde wereldland is en dat jij hier een rijke blanke bent. Er wordt soms gebruik van je positie gemaakt, de taxichauffeur vraagt meer voor een ritje van het vliegveld naar de stad, als je 10 euro op zak hebt is dat veel hier en je moet voorzichtig zijn met alle waardevolle spullen die je meegenomen hebt. Ten derde moet je je veilig voelen. Je bent nieuw in een vreemd land en moet je weg nog vinden. Zo was het niet slim van ons 3en om de tweede dag op het busstation in de stad uit te stappen, de buschaffeurs van de minibussen kwamen op ons af en riepen ons na. Ok, eerste dingen zijn geregeld, op naar UNZA!

De eerste dag op UNZA heb ik alleen even met de assistent van de vice-chancellor gesproken en met de deputy vice-chancellor. Gewoon een officieel praatje vanuit hun kant om mij te verwelkomen. Voor mij een kans om te op de Westerse doelgerichte manier aan mijn onderzoek te beginnen. “Dat zie je vanzelf allemaal wel, je bent overigens een student, dus luister nu maar naar ons.” (Hierachie is hier belangrijk) Die dag was alleen bedoelt om mij naar mijn verblijf te brengen.

Ik woon nu samen met Malin (Finse studente) in het guesthouse van de vice-chancellor dat aan de rand van de campus van UNZA staat. Zoals het woord het al zegt, worden hier de gasten van UNZA gehuisvest. In ons rijtje wonen voornamelijk medewerkers van UNZA en iets verderop wonen ook Chineese studenten. Malin is 28 jaar en studeert Filosofie, ze volgt hier voor een half jaar mastervakken en de minor developmentstudies. Het is een heerlijk huis met keuken, zitkamer, woonkamer en boven zijn de douche/wc en de slaapkamer van Malin met balkon en mijn slaapkamer. We hebben een achtertuin met een mangoboom en een advocadoboom. En in de voortuin kunnen we onze was hangen en daar zit ook de hulp (Queen) en guard voor de nacht. We betalen hier dan ook wel Westerse prijzen voor, maar het alternatief is het studentencomplex en dat is helemaal het tegenovergestelde (primitief)en niet veilig voor ons.

Elke avond sluiten Malin en ik alle hekken en deuren van ons huis af en buiten zit de guard voor ons huis met een vuurtje dat hem warmhoudt. Moeilijk om te accepteren dat dit nodig is en dat er zulke grote verschillen tussen rijk en arm bestaan in Zambia. Malin en ik maken dan ook altijd een kopje thee of koffie voor de hulp en de guard en zijn vriendelijk tegen hen. Dit zorgt wel eens voor scheve gezichten, men is dat gewoonweg niet gewend. Queen begint dan ook steenvast haar zin met: “Yes, madam?”..

Wat betreft mijn onderzoek, zoals ik al zei staat een student ergens onderaan de ladder van UNZA. Dus ik kan als snotneus niet ineens vragen komen stellen aan mensen die bij de administrative unit van UNZA werken. Dit is natuurlijk ook het geval in Nederland als je onderzoek gaat doen.  Daarnaast ben ik net als iedere student hier in de malle molen van bureaucratie beland: Heb een lijstje gekregen met bedragen, officieele documenten en papieren die ik eerst geregeld moet hebben voordat ik uberhaupt mag beginnen met mijn onderzoek. Mijn onderzoeksplan wordt nagekeken op ethics en er wordt een Zambiaanse supervisor voor mij geregeld. En de mensen die mij helpen zijn echt behulpzaam, ze doen gewoon hun werk, zo doet iedereen dat hier. Van Malin heb ik al gezien dat je van de ene persoon naar de andere persoon gaat, moet wachten in de rij en dan is de dag alweer voorbij. Wat op het oppervlak allemaal heel officieel en streng lijkt te zijn, is eigenlijk een groot spel dat per dag verandert en als je de wegen weet kun je de spelregels veranderen.

Een week lang heb ik me hier tegen afgezet, nog met mijn Westerse bril op: “dat is niet eerlijk”, “hier ga ik niet op wachten”, “maar mijn eigen plan dan?”. En sinds gister heb ik me eraan toegegeven, mijn eigen plan losgelaten en ik zie wel per dag wat er op mijn pad komt. Ga meer het ritme van Zambia volgen en niet meer stressen, dat lost toch niks op. Daarnaast is alles wat ik nu meemaak ook informatie voor mijn onderzoek en misschien juist heel waardevol om de dagelijkse gang van zaken te begrijpen.

En trouwens heb ik deze week mn handen al vol gehad aan Malin die ineens aan het schreeuwen is omdat ze weer een of ander eng insect , zoals kakkerlak of grote spin, gevonden heeft en die moeten we dan weer uit het huis zien te krijgen. Of ’s ochtends met een emmer koud water douchen. Of mijn was met de hand doen todat je er wondjes van op je vingers krijgt. Of met de meiden (Rosalie en Ricarda) die hier het weekend waren, uitvogelen hoe je zelf Nshima maakt wat ons ongeveer anderhalf uur gekost heeft, terwijl een Zambiaan het in 20 min klaar heeft. Of de moeilijk beschikbaarheid van internet. (Ik kan hier in het internetcafe van het winkelcentrum Arcades, dat vlakbij de Universiteit ligt, het snelste internet krijgen. De UNZA zelf heeft heel langzaam internet en daar moet ik ook voor betalen, dus het maakt niks uit.) Of mn telefoon die niet altijd bereik heeft doordat het regent of omdat het spitsuur is voor de provider..

Kortom: ik ben maar 3 maanden in Zambia, dus ga proberen ervan te genieten! De krekels die je snachts hoort als je gaat slapen, de secetaresse die me goed opweg helpt, de gekleurde hagedissen die om ons huis lopen, de steun die Malin en ik aan elkaar hebben, de advocados die bijna rijp zijn en de mensen die ik tegenkom en me helpen om beter te begrijpen hoe de dingen hier werken. Het zijn juist de kleine dingen die het doen!

Veel liefs Jesca

p.s.: foto’s uploaden gaat moeilijk, ga nog even uitzoeken of dat op een of andere manier mogelijk is.

p.s. 2: mijn Zambiaanse tel is 00260969694405.

23 reacties | reageer

Volgende pagina »